De afgelopen dagen hebben we een flinke spurt afgelegd van het noorden naar het midden van Vietnam, voornamelijk door gebruik te maken van de trein die van het noorden naar het zuiden van het land loopt. Het is absoluut niet de snelste trein (Lees: +- 30km per uur) maar je zit wel comfortabel!

Vanuit Hanoi hebben we allereerst de trein genomen richting Ninh Binh, een trip die ongeveer 3 uur in beslag nam. Ninh Binh is een plek die door veel toeristen word overgeslagen, maar waar stiekem ontzettend veel te beleven is. Zo zijn we daar van het station opgehaald door een alleraardigst mannetje genaamd Tony, die ons naar zijn Hotel heeft gebracht. De volgende dag had hij vervolgens een hele trip in elkaar geknutseld, die prachtig was. Het begon met een boottocht op een rivier, waarbij we constant door grotten heen vaarden waarbij onze roeier 2 belangrijke woorden naar ons toeschreeuwde: 'Down' en 'OK'. Bij Down was het oppassen geblazen, de grotten konden van tijd tot tijd ontzettend laag zijn en vaak moesten we de boot ook wat weg duwen van uitstekende punten, om zo ons prachtige hoofd te behouden.

Vervolgens zijn we verder getuft op de motorbikes waarbij we nog het grootste boedhistische tempel(complex) van Azie bezocht hebben en een tempel waarbij we een uitzicht hadden op Ninh Binh en omstreken. Een schitterend uitzicht waarvan we uiteraard foto's gemaakt hebben. (Alleen jammer dat Arjan de camera vergeten was gelukkig hebben we dit vindingrijk opgelost door contact te zoeken met 2 andere Nederlanders die de foto's zullen doorsturen )

Na Ninh Binh zijn we verder getrokken richting het zuiden, om vervolgens te belanden bij Dong Ha. Dong Ha ligt op de grens waar Noord- en Zuid-Vietnam met elkaar verbonden zijn en waar ontzettend veel gevochten is ten tijde van de Amerikaanse invasie. Hier hebben we de DMZ (Demilitarised Zone) bezocht, waarbij tevens te zien was hoe een compleet dorp zich ingegraven had en sommigen 30+ meter onder de grond hebben gewoond. Hierbij had iedere famillie (5+ personen) ongeveer 2m2 tot hun beschikking, waar ze gehele dagen moesten doorbrengen. Best heftig om te zien hoe die mensen daar vervolgens 4 jaar gewoond hebben, en dat alleen maar om veilig te zijn voor de Amerikaanse bommen.

Gisteravond hebben we vervolgens weer de trein naar Hue genomen. Hoogste tijd om deze stad nu te gaan verkennen!